Vandaag was live via Ustream de begrafenisplechtigheid van de moeder van Vincent Everts te volgen. Vincent Everts is internetman van het eerste uur en gadgetgoeroe. Hij wordt vaak geraadpleegd om over trends en gadgets te komen praten in diverse media. Everts twittert en heeft 4.444 followers op het moment dat ik dit schrijf.
Vorige week twitterde hij dat zijn zus hem had gebeld met de mededeling dat zijn moeder was overleden. Het is gek wat zo'n mededeling met je doet. Je volgt medetwitteraars op de voet, ondanks dat er veel over niksigheid getwitterd wordt. Ik doe daar vol overgave aan mee. Op het moment dat je zo'n bericht voorbij ziet komen staat alles toch even stil. Je voelt bijna een verbondenheid met een volslagen onbekende, zoals je die ook met een vriend voelt. Vreemd fenomeen. Je bent getuige van een bijzonder moment in het leven van iemand. Even voel je je voyeur. Je laat iets van je horen of niet, maar het gaat hoe dan ook niet ongemerkt aan je voorbij. Tenzij je van steen bent.
Toen mijn vader vorig jaar overleed heb ik het ook getwitterd. Ik voelde de behoefte het te delen. Waarom zou ik mijn vader niet het podium geven wat bekende mensen wel krijgen wanneer ze overlijden? Hij was toch ook belangrijk?
Twitteren is sowieso een vrij exhibitonistische bezigheid. Tenzij je je tweets beperkt tot vakinhoudelijke informatie. Dat kan een keuze zijn. Maar daar ben ik niet van. Van mij mag het wel wat losser, vakinformatie vind ik overal. Ik ben benieuwd naar de mens erachter.
Maar dat wil niet zeggen dat alles gedeeld hoeft te worden. Waar ligt de grens van wat je prijsgeeft over jezelf op internet? Vincent Everts gaat ver. Heel ver. Zoals hij de geboorte van zijn dochtertje liet zien, doet hij dat nu ook met de begrafenis van zijn moeder. De discussie op twitter geeft goed weer dat hij zich op glad ijs begeeft. "Wie neemt deze man in bescherming tegen zichzelf?" las ik bijvoorbeeld. Maar hoe het ook zij: hij mag het gelukkig nog altijd helemaal zelf weten. En je HOEFT niet te kijken. Het doet sterk denken aan de eeuwenoude discussies over TV-programma's die aanleiding gaven tot controversie. Meestal leidend tot de conclusie: er zit een knop op je TV. Sommige dingen veranderen niet.
7 nov. 2009
31 okt. 2009
Emile Ratelband heeft gelijk
Afgelopen vrijdag zat ik in de auto, toen Giel op 3fm Emile Ratelband belde over diens vermeende uitlatingen over homosexualiteit in het Vlaamse blad "Dag Allemaal". Daarin zou hij ondermeer gezegd hebben dat homo's ziek zijn.
Tijdens het radio-interview van vrijdag meldde Emile dat hij dat helemaal niet gezegd heeft. Wat hij wel zei is dat homo's, door zich te laten zien tijdens evenementen als de Canal Parade en de Gay Games manifesteren als bijzonder, als "anders". Dus niet als mensen die naadloos opgaan in een groep, maar als een aparte groep.
En daarin heeft Emile gelijk. Ik woon alweer 21 jaar met een vrouw samen en loop daarom vrij regelmatig tegen vooroordelen aan. Mijn reactie daarop is meestal iets in de trant van:"Wij eten ook gewoon borrelnootjes op de bank, hoor". Dat is eigenlijk niet waar, want onze voorkeur gaat uit naar chips. Paprika met name. Maar dit terzijde.
Emile praat geen onzin. Als je "gewoon" gevonden wilt worden moet je "gewoon" doen. Je grijs gedragen. De homo's die zich op de Canal Parade laten zien staan echt niet symbool voor alle homo's van Nederland. Alsof alle hetero's carnaval in Den Bosch vieren. Je moet ervan houden, zo is het en niet anders. Maar daar schreef ik al eerder over. Ik hoef niet zonodig op een podium of op de barricades. Laat me met rust. Niemand die last van me heeft. En niemand aan wie ik verantwoording hoef af te leggen.
En wat me dan nog het meest irriteert, zijn de ("Nee, ik ben 100% hetero, maar ik heb er geen problemen mee hoor"-) hetero's die goeie sier willen maken met vrijzinnig denken. Die zich opwerpen als verdediger van homo's die zich door de uitlatingen van Emile gekwetst zouden voelen. Dat irriteert me nog meer dan Ratelband zelf en geloof me, die man vraag ik echt niet op visite.
Het zou mooi zijn wanneer de mensen die zich op de borst slaan dat ze zo open-minded zijn, gewoon eens echt eerlijk luisteren naar anderen zonder zich door hun vooroordeel te laten misleiden. Zelfs naar Ratelband. Vooroordelen de wereld uit, om te beginnen die van jezelf.
Tijdens het radio-interview van vrijdag meldde Emile dat hij dat helemaal niet gezegd heeft. Wat hij wel zei is dat homo's, door zich te laten zien tijdens evenementen als de Canal Parade en de Gay Games manifesteren als bijzonder, als "anders". Dus niet als mensen die naadloos opgaan in een groep, maar als een aparte groep.
En daarin heeft Emile gelijk. Ik woon alweer 21 jaar met een vrouw samen en loop daarom vrij regelmatig tegen vooroordelen aan. Mijn reactie daarop is meestal iets in de trant van:"Wij eten ook gewoon borrelnootjes op de bank, hoor". Dat is eigenlijk niet waar, want onze voorkeur gaat uit naar chips. Paprika met name. Maar dit terzijde.
Emile praat geen onzin. Als je "gewoon" gevonden wilt worden moet je "gewoon" doen. Je grijs gedragen. De homo's die zich op de Canal Parade laten zien staan echt niet symbool voor alle homo's van Nederland. Alsof alle hetero's carnaval in Den Bosch vieren. Je moet ervan houden, zo is het en niet anders. Maar daar schreef ik al eerder over. Ik hoef niet zonodig op een podium of op de barricades. Laat me met rust. Niemand die last van me heeft. En niemand aan wie ik verantwoording hoef af te leggen.
En wat me dan nog het meest irriteert, zijn de ("Nee, ik ben 100% hetero, maar ik heb er geen problemen mee hoor"-) hetero's die goeie sier willen maken met vrijzinnig denken. Die zich opwerpen als verdediger van homo's die zich door de uitlatingen van Emile gekwetst zouden voelen. Dat irriteert me nog meer dan Ratelband zelf en geloof me, die man vraag ik echt niet op visite.
Het zou mooi zijn wanneer de mensen die zich op de borst slaan dat ze zo open-minded zijn, gewoon eens echt eerlijk luisteren naar anderen zonder zich door hun vooroordeel te laten misleiden. Zelfs naar Ratelband. Vooroordelen de wereld uit, om te beginnen die van jezelf.
30 okt. 2009
De cavia van Agassi
Ik heb altijd gedacht dat topsporters maar met drie dingen bezig waren: sport, sport en nog eens sport. Andre Agassi is een hele grote meneer in zijn sport, dus daar verwacht je niet anders van. Fout, zo blijkt uit de voorpublicatie van zijn biografie. Tijdens de finale van Roland Garros in 1990, was hij maar met een ding bezig: zijn haar. Of liever gezegd: zijn toupet. Hij verloor.
Het grootste tennisicoon van de jaren 90 en daarna heeft jarenlang getennist met een cavia op zijn hoofd. In dat licht bezien zijn zijn sportsuccessen nog veel aansprekender dan ze al waren. Toen ik het las was ik niet eens verbaasd. Vond het altijd al een extreme overgang.
Maar met de biechten van Marc-Marie Huijbregts en Helmut Lotti nog vers in het achterhoofd geeft het wel te denken. Wiens haar is nog echt in sterrenland? Wanneer gaat Matthijs van Nieuwkerk zijn haar afdoen? Hoe lang gaat het nog duren voordat we Beau van Erven Dorens zonder zijn pruik zien? En niemand maakt mij wijs dat het haar van Hans Kraaij junior echt is. Dat geldt trouwens ook voor de armoedige coupe van Spike van Di-rect. De cavia's waren zeker bijna op.
Doet me denken aan de leraar Duits die ik in het een-na-laatste Havo-jaar had. Herr Cox. Hij droeg ook een toupet. Die leek niet eens op een cavia. Of minstens een hele sneue. Een ongewassen cavia met een haarziekte. Als Herr Cox jeuk had op zijn hoofd krabde hij onder zijn toupet. Die daardoor verschoof. En dus kende iedereen zijn "geheim", hij had vaak jeuk.
Ik moest eens voor straf vooraan zitten, omdat ik teveel praatte met mijn Nachbarin. Het bureau van Herr Cox stond recht voor me. Iemand had er een tekeningetje opgemaakt. Een draadfiguurtje met een bril op, onmiskenbaar Herr Cox. Boven zijn hoofd stonden pijltjes omhoog. Daarboven zweefde de cavia van Herr Cox. Het figuurtje schreeuwde "Aaaaah", terwijl hij zijn handen op zijn hoofd legde. Ik had het tekeningetje nog nooit gezien en schoot in de lach.
Herr Cox keek me aan. Indringend. Ik schaamde me. Ik dacht dat hij dacht dat ik dacht dat ik zijn toupet zag. Alsof we tijdens die blik van geheim wisselden. Ik hield direct op met lachen.
Niet omdat ik kale mannen zielig vond. Maar omdat ik kale mannen die tegen zichzelf liegen zielig vond. Dat had ik dus al vroeg door.
Het grootste tennisicoon van de jaren 90 en daarna heeft jarenlang getennist met een cavia op zijn hoofd. In dat licht bezien zijn zijn sportsuccessen nog veel aansprekender dan ze al waren. Toen ik het las was ik niet eens verbaasd. Vond het altijd al een extreme overgang.
Maar met de biechten van Marc-Marie Huijbregts en Helmut Lotti nog vers in het achterhoofd geeft het wel te denken. Wiens haar is nog echt in sterrenland? Wanneer gaat Matthijs van Nieuwkerk zijn haar afdoen? Hoe lang gaat het nog duren voordat we Beau van Erven Dorens zonder zijn pruik zien? En niemand maakt mij wijs dat het haar van Hans Kraaij junior echt is. Dat geldt trouwens ook voor de armoedige coupe van Spike van Di-rect. De cavia's waren zeker bijna op.
Doet me denken aan de leraar Duits die ik in het een-na-laatste Havo-jaar had. Herr Cox. Hij droeg ook een toupet. Die leek niet eens op een cavia. Of minstens een hele sneue. Een ongewassen cavia met een haarziekte. Als Herr Cox jeuk had op zijn hoofd krabde hij onder zijn toupet. Die daardoor verschoof. En dus kende iedereen zijn "geheim", hij had vaak jeuk.
Ik moest eens voor straf vooraan zitten, omdat ik teveel praatte met mijn Nachbarin. Het bureau van Herr Cox stond recht voor me. Iemand had er een tekeningetje opgemaakt. Een draadfiguurtje met een bril op, onmiskenbaar Herr Cox. Boven zijn hoofd stonden pijltjes omhoog. Daarboven zweefde de cavia van Herr Cox. Het figuurtje schreeuwde "Aaaaah", terwijl hij zijn handen op zijn hoofd legde. Ik had het tekeningetje nog nooit gezien en schoot in de lach.
Herr Cox keek me aan. Indringend. Ik schaamde me. Ik dacht dat hij dacht dat ik dacht dat ik zijn toupet zag. Alsof we tijdens die blik van geheim wisselden. Ik hield direct op met lachen.
Niet omdat ik kale mannen zielig vond. Maar omdat ik kale mannen die tegen zichzelf liegen zielig vond. Dat had ik dus al vroeg door.
28 okt. 2009
Up in 3D - This is It!
Met een aantal collega's ging ik naar "Up", een Disney-Pixar film. Bij de ingang kregen we een 3D bril aangereikt, die een hele dimensie aan het zien van de film zou moeten toevoegen. Ik was sceptisch. Niet heel veel later (ik schat een seconde of dertig), zaten we als dolgelukkige kinderen op schoolreisje te genieten in de comfortabele bioscoopstoelen. En toen hadden we alleen nog maar de animatie van het Disney logo gezien. Alsof je het vast kon pakken, fantastische beleving!
De film zelf was vertederend en hartverwarmend. Ik heb geen moment gedacht aan het vakwerk dat de animatoren geleverd hebben, omdat ik simpelweg vergat dat we naar poppen zaten te kijken. Allemaal waren we dolenthousiast en kwamen we blij naar buiten. Echt een aanrader: "Up" in 3D (Pathé Arena, Amsterdam).
Als slagroom op de taart belandden we in de hal van het Pathé theater in een heuse Michael Jackson mini-flashmob. Vanwege de premiere van "This is It" waarschijnlijk. Even dacht ik dat het spontaan was, tot ik in het midden van de groep dansers Patty H. herkende, van de plaatselijke dansstudio uit de regio waar ik woon. Maar het plaatje was er niet minder om. Geweldig!
Superavond!
De film zelf was vertederend en hartverwarmend. Ik heb geen moment gedacht aan het vakwerk dat de animatoren geleverd hebben, omdat ik simpelweg vergat dat we naar poppen zaten te kijken. Allemaal waren we dolenthousiast en kwamen we blij naar buiten. Echt een aanrader: "Up" in 3D (Pathé Arena, Amsterdam).
Als slagroom op de taart belandden we in de hal van het Pathé theater in een heuse Michael Jackson mini-flashmob. Vanwege de premiere van "This is It" waarschijnlijk. Even dacht ik dat het spontaan was, tot ik in het midden van de groep dansers Patty H. herkende, van de plaatselijke dansstudio uit de regio waar ik woon. Maar het plaatje was er niet minder om. Geweldig!
Superavond!
27 okt. 2009
Dikke huid
Nederland is boos op het braafste meisje van de klas. Supermoeder Daphne Deckers is stout geweest, omdat ze graatmagere topmodels-to-be wijsmaakt dat ze te dik zijn.
Dat topmodellen dun moeten zijn lijkt mij niet bepaald pas sinds vorige week bekend. En als ik zie wat de Nederlandse jury zegt (vooral die valse dikke meneer in die Demis Roussos-kaftans) valt dat in het niet bij het commentaar van de Amerikaanse jury. Wie in het modellenwereldje wil vertoeven moet over een behoorlijk incasseringsvermogen beschikken. Zolang je huid maar niet té dik wordt. Hoewel vandaag ook onderzoek gebleken is dat dik zijn ook zo zijn voordelen heeft.
De hele discussie gaat er natuurlijk om dat jonge meisjes beïnvloed worden door het rolmodel dat er geschapen wordt. Als anorexia-achtige modellen de toon aan gaan geven is dat gevaarlijk. En nu zegt modeontwerper Christian Louboutin (wie??) notabene ook al dat Barbie te dik is. Maar niemand in het genoemde tv-programma zegt dat dik lelijk is. Alleen maar dat je met te volle heupen niet in het modellenwereldje past. Dat is geen aanval, dat is een gouden tip. Om je om te draaien en heel snel op zoek te gaan naar iets anders.
Als je van je talent je beroep wilt maken vindt iedereen dat logisch. Als je goed kunt tekenen word je kunstenaar. Als je goed kunt sporten sporter. Als je een mooie stem hebt word je zanger. Dus als je lichaam je talent is word je model. Zo zijn de regels en zo is het spel. Wie daar niet van gediend is past niet in het plaatje. En voor meisjes met volle heupen zijn er nog zoveel andere leuke dingen te doen. Blogs schrijven bijvoorbeeld.
26 okt. 2009
De kaken van Boer Wietse
We kijken naar Boer Wietse bij Boer Zoekt Vrouw. Hij zit aan tafel met de twee overgebleven kandidates die nog in de running zijn om een reis met Boer Wietse te winnen. Die reis kan het begin van een leven met Boer Wietse betekenen. De drie eten brood. Dat betekent in Wietseland avondeten, want 's middags eet hij warm. Dat doet hij nog bij zijn ouders, die vlakbij wonen.
Boer Wietse kauwt en staart voor zich uit. Als een van de kandidates iets zegt vertrekt zijn gezicht. Een glimlach van oor tot oor ontvouwt zich op het gelaat van Boer Wietse. Hij gromt wat. Daarna is het minutenlang stil. Het enige geluid komt van de kaken van Boer Wietse die langs elkaar schuren.
Ik vraag me af waar Boer Wietse aan denkt. Aan strak aangespannen paarden misschien. Daar houdt hij van, zagen we in een eerder fragment. Of aan het pasgeboren kalfje in de stal.
'Hij staat al.' had Boer Wietse er zomaar uitgeflapt toen hij de kop van het kalfje boven het hek uit zag steken. Hij schrok er zelf van.
Of misschien denkt hij wel aan vroeger. De tijd voor Boer Zoekt Vrouw en vreemde vrouwen op de boerderij. Zijn boerderij. Toen er nog geen cameraploeg op zijn erf rondhing. Of een presentatrice met een fel Brabants stemgeluid wat hem pijn aan zijn oren deed. Met haar gevraag over die vrouwen. Of hij wel met ze gepraat had.
Koeien waren makkelijker. Die vroegen tenminste niets. Als hij naar ze lachte, lachten ze terug. Zonder woorden. Wat een rust. Boer Wietse smeerde nog maar een broodje. Zolang hij at was hij veilig. Zijn kaken deden er pijn van.
Boer Wietse kauwt en staart voor zich uit. Als een van de kandidates iets zegt vertrekt zijn gezicht. Een glimlach van oor tot oor ontvouwt zich op het gelaat van Boer Wietse. Hij gromt wat. Daarna is het minutenlang stil. Het enige geluid komt van de kaken van Boer Wietse die langs elkaar schuren.
Ik vraag me af waar Boer Wietse aan denkt. Aan strak aangespannen paarden misschien. Daar houdt hij van, zagen we in een eerder fragment. Of aan het pasgeboren kalfje in de stal.
'Hij staat al.' had Boer Wietse er zomaar uitgeflapt toen hij de kop van het kalfje boven het hek uit zag steken. Hij schrok er zelf van.
Of misschien denkt hij wel aan vroeger. De tijd voor Boer Zoekt Vrouw en vreemde vrouwen op de boerderij. Zijn boerderij. Toen er nog geen cameraploeg op zijn erf rondhing. Of een presentatrice met een fel Brabants stemgeluid wat hem pijn aan zijn oren deed. Met haar gevraag over die vrouwen. Of hij wel met ze gepraat had.
Koeien waren makkelijker. Die vroegen tenminste niets. Als hij naar ze lachte, lachten ze terug. Zonder woorden. Wat een rust. Boer Wietse smeerde nog maar een broodje. Zolang hij at was hij veilig. Zijn kaken deden er pijn van.
22 okt. 2009
Hard Gras on tour
Lang tevoren had ik kaartjes besteld, waardoor we - en daar hou ik niet van - erg vooraan zaten. Kennemer Theater Beverwijk, rij twee. Hard Gras on tour, met vanavond in de line-up Henk Spaan, Herman Koch, Anna Enquist, Frans Thomese, Marcel van Roosmalen en Nico Dijkshoorn. Het zou een avond worden met voetbalverhalen en -gedichten, afgewisseld met wat filmpjes en als uitsmijter een liedje toe.
De zaallichten gingen uit en het eerste filmpje begon. Ik herkende het direct. Toeval bestaat niet, het was het filmpje waar ik het pas nog over had in een blog over Willem van Hanegem. Ik schoot direct vol. Nooit gedacht dat ik het ooit zou zeggen over een ouwe voetballer die zijn haar iets te zwart verft, maar ik hou van die man. Hij raakt me.
Ik was een belangrijk deel van het filmpje vergeten merkte ik. De blik die Louis van Gaal en Willem van Hanegem met elkaar uitwisselden. Die blik ontsteeg alles. Geen woorden nodig. Subtiel probeerde ik de tranen uit mijn ooghoeken te deppen. Ik keek naar A., naast me. Die deed hetzelfde. Dat beloofde nog wat voor de rest van de avond.
Henk Spaan betrad het podium. Hij vertelde kort iets over het ontstaan van Hard Gras. Over de brug die hij en mede-oprichter Matthijs van Nieuwkerk wilden bouwen tussen de wereld van de poëzie en een volkssport door een tijdschrift op te richten waarin mooie verhalen over voetbal werden gepubliceerd. Het is hen gelukt, zo weten we nu.
Vervolgens kwam Anna Enquist op, die een verhaal voorlas dat zo breekbaar was als Anna Enquist zelf oogde op het podium. Doodse stilte in de zaal. Prachtig en ontroerend. Marcel van Roosmalen is journalist en Vitesse-fan. Zijn verhaal over Piet Velthuizen was doorspekt met droge humor, wat door de lome voordracht nog werd versterkt. Frans Thomese zorgde met de avonturen van J. Kessels in Duitsland ook voor de nodige hilariteit evenals Herman Koch met zijn verhaal over het bijwonen van een voetbalwedstrijd met twee vijf-jarigen in een gezinsvak. Nico Dijkshoorn tenslotte, las voor uit De Tranen van Kuif den Dolder wat ik allang gelezen heb, met evenveel plezier als waarmee ik nu de fragmenten aanhoorde. De zaal vond het ook fantastisch.
Na een kort filmpje en de actuele tussenstanden van PSV, Twente en Ajax (via SMS aan Henk Spaan doorgegeven) lazen de schrijvers nogmaals voor uit eigen werk. Nico Dijkshoorn deed alsof hij in de persoon van Mart Smeets het Kennemer Theater beschreef. Hilarisch! Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen! Bij een gedicht over Rafael van der Vaart maakte Henk Spaan Nico erop attent dat Rafael uit Beverwijk komt.
"Oja? Nou ja, des te knapper." pareerde hij direct. Ik was trots op de zelfspot in de zaal (of zaten er veel Heemskerkers?). Er werd gul gelachen. De finale was het door Henk Spaan gezongen "Stille Willem", begeleid door Anna Enquist op piano en met in het achtergrondkoor de overige vier schrijvers. Het refrein werd bescheiden meegehumd door het publiek.
Na afloop wierp ik een snelle blik op de boekenstand. Ik pakte het boek van P. Kouwes op en maakte aanstalten het te betalen.
"Nico komt er zo aan hoor, dan zet hij even een handtekening." zei een bijzonder sympathieke mevrouw tegen me.
"Nou ja, dat zal toch wel even duren toch?"vroeg ik.
"Nee hoor, ze doen de microfoontjes af en dan komen ze gelijk hier naartoe." Ze was nog niet uitgesproken of hij stond aan de andere kant van de boekenstand.
"Nico!"riep de aardige mevrouw,"Kun je hier even een handtekening zetten?"
Gewillig kwam hij onze kant op. Hij pakte het boek uit mijn handen en vroeg:"Hoe heet je?"
Ik zei "Oh, doe mijn twitternaam maar, lizzz." Nico verstond het niet. 'El-ie-zetzetzet", zei A. die graag naar huis wilde.
"Ah een twitteraar."zei Nico.
"Ja, natuurlijk." zei ik, volkomen onlogisch.
"Ik twitter ook."zei hij.
"Ja, dat was me niet ontgaan,"lachte ik:"ik volg je." (Zei ik je? Mag ik dat zeggen ?Ja, dat mag ik zeggen.) Nico lachte vriendelijk en ging door naar de volgende. Eenmaal buitengekomen keek ik nog even om. Er stond inmiddels een flinke rij mensen bij de boekenstal. Wat een heerlijke avond. Hard gelachen en stiekem een beetje gehuild. En nog een boek met handtekening gescoord ook.
De zaallichten gingen uit en het eerste filmpje begon. Ik herkende het direct. Toeval bestaat niet, het was het filmpje waar ik het pas nog over had in een blog over Willem van Hanegem. Ik schoot direct vol. Nooit gedacht dat ik het ooit zou zeggen over een ouwe voetballer die zijn haar iets te zwart verft, maar ik hou van die man. Hij raakt me.
Ik was een belangrijk deel van het filmpje vergeten merkte ik. De blik die Louis van Gaal en Willem van Hanegem met elkaar uitwisselden. Die blik ontsteeg alles. Geen woorden nodig. Subtiel probeerde ik de tranen uit mijn ooghoeken te deppen. Ik keek naar A., naast me. Die deed hetzelfde. Dat beloofde nog wat voor de rest van de avond.
Henk Spaan betrad het podium. Hij vertelde kort iets over het ontstaan van Hard Gras. Over de brug die hij en mede-oprichter Matthijs van Nieuwkerk wilden bouwen tussen de wereld van de poëzie en een volkssport door een tijdschrift op te richten waarin mooie verhalen over voetbal werden gepubliceerd. Het is hen gelukt, zo weten we nu.
Vervolgens kwam Anna Enquist op, die een verhaal voorlas dat zo breekbaar was als Anna Enquist zelf oogde op het podium. Doodse stilte in de zaal. Prachtig en ontroerend. Marcel van Roosmalen is journalist en Vitesse-fan. Zijn verhaal over Piet Velthuizen was doorspekt met droge humor, wat door de lome voordracht nog werd versterkt. Frans Thomese zorgde met de avonturen van J. Kessels in Duitsland ook voor de nodige hilariteit evenals Herman Koch met zijn verhaal over het bijwonen van een voetbalwedstrijd met twee vijf-jarigen in een gezinsvak. Nico Dijkshoorn tenslotte, las voor uit De Tranen van Kuif den Dolder wat ik allang gelezen heb, met evenveel plezier als waarmee ik nu de fragmenten aanhoorde. De zaal vond het ook fantastisch.
Na een kort filmpje en de actuele tussenstanden van PSV, Twente en Ajax (via SMS aan Henk Spaan doorgegeven) lazen de schrijvers nogmaals voor uit eigen werk. Nico Dijkshoorn deed alsof hij in de persoon van Mart Smeets het Kennemer Theater beschreef. Hilarisch! Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen! Bij een gedicht over Rafael van der Vaart maakte Henk Spaan Nico erop attent dat Rafael uit Beverwijk komt.
"Oja? Nou ja, des te knapper." pareerde hij direct. Ik was trots op de zelfspot in de zaal (of zaten er veel Heemskerkers?). Er werd gul gelachen. De finale was het door Henk Spaan gezongen "Stille Willem", begeleid door Anna Enquist op piano en met in het achtergrondkoor de overige vier schrijvers. Het refrein werd bescheiden meegehumd door het publiek.
Na afloop wierp ik een snelle blik op de boekenstand. Ik pakte het boek van P. Kouwes op en maakte aanstalten het te betalen.
"Nico komt er zo aan hoor, dan zet hij even een handtekening." zei een bijzonder sympathieke mevrouw tegen me.
"Nou ja, dat zal toch wel even duren toch?"vroeg ik.
"Nee hoor, ze doen de microfoontjes af en dan komen ze gelijk hier naartoe." Ze was nog niet uitgesproken of hij stond aan de andere kant van de boekenstand.
"Nico!"riep de aardige mevrouw,"Kun je hier even een handtekening zetten?"
Gewillig kwam hij onze kant op. Hij pakte het boek uit mijn handen en vroeg:"Hoe heet je?"
Ik zei "Oh, doe mijn twitternaam maar, lizzz." Nico verstond het niet. 'El-ie-zetzetzet", zei A. die graag naar huis wilde.
"Ah een twitteraar."zei Nico.
"Ja, natuurlijk." zei ik, volkomen onlogisch.
"Ik twitter ook."zei hij.
"Ja, dat was me niet ontgaan,"lachte ik:"ik volg je." (Zei ik je? Mag ik dat zeggen ?Ja, dat mag ik zeggen.) Nico lachte vriendelijk en ging door naar de volgende. Eenmaal buitengekomen keek ik nog even om. Er stond inmiddels een flinke rij mensen bij de boekenstal. Wat een heerlijke avond. Hard gelachen en stiekem een beetje gehuild. En nog een boek met handtekening gescoord ook.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
