Dag Krezip

Wat moet je zeggen nu Krezip (de band die twee goede liedjes heeft gemaakt, één aan het begin van haar carriere en een aan het eind) definitief gestopt is? Geen woord teveel dacht ik maar.

Dag Krezip.

Poplegende

Toen André Hazes stierf en ik het in de autoradio op weg naar het werk hoorde - ik zal het maar eerlijk zeggen - moest ik huilen. Ik heb al vaker beschreven dat ik van "echt" houd. Hazes was echt. Het leed waarover hij zong kende hij zelf. Op het werk aangekomen vroeg ik of de rest het nieuws al had gehoord. Nee. Mijn collega J. zat aan zijn computerscherm gekleefd terwijl hij het nieuws las. Hij keek me vervolgens recht in de ogen aan en zei:"Ik kan wel janken, weet je dat?" en ik zei:"Ja, ik ook." waarop hij me onderzoekend aankeek en zei:"Ja, maar echt." Verbaasd over zijn verbazing zei ik: "Ja, ik ook, ik meen het écht."

We draaiden alles van Hazes die dag. Tot ongenoegen van een licht elitaire collega die met enige minachting voor zoveel volksheid vroeg hoelang onze rouwperiode duurde. "Zolang als het duurt." zei J. vastberaden, waarop ik hem aanvulde:"En dat kan best nog wel eens weken duren." Geïrriteerd gesnuif van de andere kant van de ruimte en gezoek naar oordopjes. Triomf. Als een groot artiest is heengegaan verdient hij respect.

Vannacht zat ik nog even te twitteren en zag ik net na middernacht ineens tweets voorbij komen over het vermeende overlijden van Michael Jackson. Het was even spannend in twitterland. Was het echt waar of niet en welke bron meldde wat? Ik kon niet zomaar naar bed gaan en in het ongewisse blijven.

Na een half uur was het duidelijk. CNN bevestigde het en dus was het waar. TMZ, Perez Hilton en al die andere sites hebben niet de status van CNN. Als CNN iets zegt is het waar (zoals Erwin Blom in zijn blog terecht opmerkt). Michael Jackson was dood.



Ik moest er niet van huilen, van het overlijden van Michael. Ja, hij is een icoon, een poplegende en hij heeft geniale dingen gedaan. Er komt geen tweede zoals hij. Nooit. Maar op de een of andere manier zat het er al zolang aan te komen. Dat het met hem niet goed zou komen. Vijftig concerten in het O2 stadion zag ik hem niet doen met dat breekbare lichaam. Nog geen 5 eerlijk gezegd.

Michael was al heel lang in andere sferen. Althans zo kwam hij over. Als vanuit een andere dimensie. Het lachende jongetje uit de tijd van "ABC" en "I want you back", was al heel lang dood. Geen pretpark dat dat jongetje terug kon brengen. En dat is pas echt verdrietig. Alles hebben en toch alles al kwijt te zijn. Michael is eenzaam gestorven. In zijn eentje. Vijftig stadions vol konden hem niet terugbrengen. Alles en niks. Triest.

Charlie's Angel

Farrah Fawcett is dood. Weer een jeugdicoon weg. Ik was geen fan van Farrah Fawcett. Ze acteerde in dienst van haar haar. In ieder geval in haar Charlie's Angels tijd. Nou ja, dat vond ik. Toch keek ik naar Charlie's Angels. Geen idee waarom. Te weinig netten nog denk ik, toen. Mijn favoriete Angel was de stoere met de hersens, Kate Jackson. Kon mooi haar ogen tot spleetjes knijpen en slim kijken. Net echt. Ach, het was een tijd waarin vrouwen meestal getrouwd waren met de held, maar nooit de held zelf. Dus iedere vrouw die niet al te lullig een pistool in beeld vasthield en er slechteriken mee dwars zat was een aanwinst.

Pas na Pepper ("Policewoman") en De Vrouw van Zes Miljoen bleek er ruimte te zijn voor vrouwen in de rol van held. Hoewel Emma Peel in de Wrekers echt fantastisch was (en eerlijk gezegd de mooiste van allemaal). Maar dat kwam dan weer door de onderkoelde Britse humor. En de zelfspot van de andere held in de serie, John Steed. Toch waren vrouwen in heldenrollen dun gezaaid. Onvoorstelbaar als je dat nu zegt, maar het is toch echt zo.


(Farrah Fawcett)

Farrah Fawcett. Als ik aan haar denk, moet ik denken aan shampooreclame. En aan fohns en krultangen, want niemands haar groeit zo. Met de puntjes evenwijdig naar buiten gekruld. Madonna heeft die haarstijl nog niet zo lang geleden geherintroduceerd. Want retro en "camp". Wat "camp" is, is weer hip, in ieder geval als Madonna het voorbeeld geeft. Kylie deed ook gelijk mee. Het haar van Farrah Fawcett was en is wereldberoemd. Noem haar naam en niemand noemt een film, maar iedereen begint over dat haar. Farrah Fawcett is dood. Haar haar is onsterfelijk.

Yo

Rond half 3 vanmiddag werden 3 collega's en ik verwacht bij een tv-studio ergens in Hilversum. Voor de online bewerking van een tv-programma van Z@PP / de TROS, heb ik het online concept gemaakt en teksten geschreven. Wij hadden dus opnames nodig die we in het spel kunnen gebruiken.

We kwamen iets te vroeg op de plaats van bestemming. Geen glamour, maar een parkeerplaats met mensen, gelaten op stoepjes en in de berm wachtend. "Klapvee". We zagen ze al zitten, de BN'ers die in het programma een rol spelen: Ali B., Horace Cohen, Lucille Werner en Ewout Genemans (die ik overigens niet kende, maar dit terzijde.) Ali B. zat op een trappetje, geheel verdiept in z'n laptop. Waarschijnlijk te twitteren, want ik las later zijn tweets. Lucille W. bewonderde een klassieke auto.

Het publiek stond er op een afstand naar te kijken. Net als wij. "Moeten wij hier ook staan, wij zijn toch VIPS?", grapten we stoer tegen elkaar. Het zag er allemaal weinig dynamisch uit. En zeker niet glamoureus.

En waar was zij dan? De ster van de show? We zagen haar niet. Onze contactpersoon van het productiebedrijf begroette ons. Legde ons uit wat er ging gebeuren en hoe het ging gebeuren. "Na de opnames spreken we de teksten even door met Yo, ok?" Eerst de laatste opnames van het seizoen opnemen en dan een half uur (!) voor de opnames van het online spel. Een miezerig half uurtje. Daar gingen mijn te leuke teksten.

Ah, we mochten naar binnen. De studio in. We namen plaats op de plastic stoeltjes en klapten, opgezweept door een professionele opzwepert. "Hou vast dat enthousiasme!"riep hij terwijl de muziek uit grote speakers bonkte. "Woehoe!!!"deden we gehoorzaam. En er werd gefloten. Oh, de show was nog niet begonnen. Dit was oefenklappen.

En daar kwamen, ingeleid door snelle intro's met een uithaal naar boven, één voor één de artiesten. "Phffiieeeew!"klonk het rondom. En eindelijk. Daar was ze. Klein en toch-echt-wel-mooi-in-het-echt. Yo. "En daar is ze dan, de-rest-van-deze-intro-heb-ik-niet-verstaan-Yooooolanthe Cabau van Kasbergeeeeeeeennnnnn!" Klap-klap-klap!!!! "Wooooooeeeww!!!" Dat was nog helemaal niet zo moeilijk, enthousiast meedoen, Het ging vanzelf.

Na de - zichtbaar laatste - opnames van de dag, die "Yo" overigens moeiteloos en zonder fouten deed, werden de promo's en opnames voor ons spel gemaakt. Wie de tekst geschreven had. Ik dus. Of ik even mee wilde komen en de teksten door wilde spreken met Yo. Met "Yo". Tuurlijk, no sweat.

We liepen naar boven en ik stelde me voor. Kreeg een handje en sympathieke, maar vermoeide blik. "Yolanthe". Dat wist ik natuurlijk al. En zij wist natuurlijk al dat ik dat al wist. Had gelijk met haar te doen. Wat een circus. De regisseur bladerde wat en legde uit wat het plan was. De teksten dus. Wat gestreep en "dat zou ik zo niet zeggen" en wat wijzigingen. Ik lichtte even het idee achter de teksten toe. Ze luisterde en knikte. Maakte wat aantekeningen. Geen diva-gedoe. Sympathiek. "Ok, zo doen we het". We gingen naar beneden. De opnames gingen verder, zonder publiek.

Soms moest het over. Iedereen keek naar haar. Daar stond ze in haar eentje. Alles draaide om haar. Tekstje. Poedertje. "Nog 1x, je zei "heel veel", dat staat er niet." "Echt? Nee toch." "Ja, echt." Ze was moe, wilde weg. "Nou, dit is nog moeilijker dan de hele show," zei ze. Na een half uurtje zat het erop. We verlieten de studio, een ervaring rijker. Bij het weggaan gaven we de regisseur een hand. Vlakbij de uitgang passeerden we Yolanthe. "Bedankt he." zei ik. "Jij ook."zei ze en ze gaf me een schouderklopje.

Dag Yo.

Sarah

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om een blog over leeftijd te schrijven. Ik heb het al genoeg over ouder worden en je zou haast denken dat ik er problemen mee heb. Ouder worden is geen issue voor me, het is eerder de verbazing. Over dat het allemaal zo snel gaat. Even knipperen met je ogen en je bent 20 jaar verder. En op de dag dat degene waar je mee samenleeft 50 wordt, is het toch stiekem wel weer even een moment dat je je bewust bent van het gegeven leeftijd.

50. Vijftig. V-i-j-f-t-i-g. Dat klinkt oud. En dan kun je er best jonger uitzien, maar 50 is 50. Over de helft van je leven. Als ik voorheen het getal hoorde, dacht ik: oud, stokoud. Maar nu ik zelf bijna 47 ben en die leeftijdsgrens nader, voelt het totaal niet zo. Het is wel zo'n moment om een tussenbalans op te maken en jezelf af te vragen: is dit het nu? Ben ik wie ik wilde worden? Heb ik nog dromen? Haal ik voldoende uit mijn leven? Levert mijn leven me de voldoening op die ik zocht? Heb ik iets toegevoegd? Een verschil gemaakt? Of zit er meer in?

Essentiële levensvragen, die op een moment komen dat je er klaar voor bent ze met open vizier tegemoet te treden. Een overhoring van jezelf. En ik scoor goed. Vind ik. Maar er is een verandering op komst. Dat voel ik. Het is wel klaar met nemen. Met willen scoren. Tijd om wat terug te geven. Door te geven. Te delen. Nu nog een kwestie van het zoeken van de juiste vorm.

Die dient zich nog wel aan. En als die Sarah-pop voor mijn deur staat ben ik alweer een stuk verder. Hoop ik. Dus ik heb nog tijd. Tijd zat. Laat maar komen die uitdaging. En ondertussen neem ik nog wat champagne. Het is tenslotte feest. Vijftig mogen worden in goede gezondheid is niet iedereen gegeven. Proost.

Sterretje

In mijn blog voor the people's valley vandaag had ik het al over Kimberley Vlaeminck, het Belgische "sterrenmeisje". In datzelfde stuk leg ik uit dat ik echt dacht dat we hier met een goed geslaagde Belgenmop te maken hadden. Niet dus.



Het "sterrenmeisje" is echt en die 56 sterretjes zijn niet gephotoshopt of op welke manier dan ook nep. Zijn ook niet zo makkelijk weg te halen volgens een tattoo-goeroe die gisteren in een Belgisch TV programma naast Kimberley aanschoof om zijn excuses namens alle tatoeëerders van België en misschien wel van de wereld aan te bieden. Hij was oprecht geroerd door haar verhaal.

En ik vond het gisteravond oprecht zielig, toen ik Kimberley met haar vader op de bank zag zitten met bedroefd gezichtje. Maar nu duiken er toch weer verhalen op dat ze heeft gelogen. Geen Stijl beweert bij hoog en laag dat het hier één grote hoax betreft. Nu weet ik het helemaal niet meer. Ik geef het op.

In mijn dagelijkse werk ben ik altijd op zoek naar manieren om zaken op een andere manier te belichten, wil ik graag mensen op het verkeerde been zetten om ze te verrassen. Dat lukt niet altijd, want wat vandaag als briefing op ons buro ligt, moet morgen een af concept zijn. En een goed idee komt soms wel direct, maar soms ook niet.

Dit verhaal is fantastisch als het een reclamestunt blijkt te zijn geweest. En dan zou ik ook nog willen dat ik 'm bedacht had. Maar soms is de werkelijkheid nog net even gekker dan de realiteit. Daar word ik dan wel weer blij van. Omdat dat betekent dat het ongrijpbaar is. En daar houd ik wel van. Maar dan moet het wel écht waar zijn.

Vaderdag

Al een week of twee geleden begon het met spam. "Verras je vader" en dat soort teksten in de mailbox. Nou ja, dat gaat dus niet meer. Vond ik wel heel even pijnlijk, zo op het eerste gezicht, maar meer ook niet. Het is vandaag vaderdag. De eerste keer zonder mijn vader.

Toch wordt dit voor mij absoluut geen moeilijke dag. Wij (A. en ik) hadden vaderdag en moederdag allang al afgeschaft en het ook gewoon gezegd. Niet moeilijk. Als mijn vader nu nog zou leven, zouden wij alleen langs gegaan zijn als we daar toevallig zin in hadden gehad. A. en ik verwennen graag onze ouders, maar dan liever spontaan. Het is bij ons vaker vaderdag geweest dan er officieel op de kalender stond. En daarom is er ook nooit een onvertogen woord over gevallen.

Wat heb ik een hekel aan verplichtingen en opgelegde gezelligheid. Natuurlijk is het prachtig, al die zelf gekleide asbakjes, geborduurde stropdassen en ingestudeerde versjes van vertederende kinderen op vaderdag. Maar als kinderen te groot worden voor een plakwerkje en een beschilderd hangertje is het schattige er wel af. En al is het misschien een moment om er bij stil te staan hoe bijzonder het is dat je vader er is, mag je alsjeblieft zelf bepalen wanneer je dat moment kiest?

Van mij mag het afgeschaft worden. Verras je vader, verwen hem zolang het kan. Maar doe het spontaan, vanuit een impuls. Oprecht tonen dat je van iemand hoort niet op een agenda. Dat komt van binnenuit. Zomaar.